กาลครั้งหนึ่ง มีลิงอาศัยอยู่บนต้นฟิก (fig tree - ใครรู้ชื่อภาษาไทยช่วยบอกผมทีนะก้าบ) เจ้าลิงน้อยโดดเดี่ยวเดียวดาย ไม่มีเพื่อน ไม่มีครอบครัว แต่ก็อาศัยอยู่บนต้นไม้อย่างมีความสุข เพราะต้นฟิกนั้นร่มรื่น และออกผลมากมายแถมยังหวานอร่อยอีกด้วย

วันหนึ่งได้มีจระเข้ว่ายน้ำมานอนพักอยู่บนฝั่งข้างใต้ต้นฟิกต้นนั้น
'สวัสดี' เจ้าลิงทักอย่างเป็นมิตร
'สวัสดี' จระเข้ตอบด้วยความตกใจ ด้วยความไม่คิดว่าจะมีใครอยู่แถว ๆ นี้
'เจ้ารู้ไหม ว่าข้าพอจะหาอะไรกินได้บ้าง?' จระเข้ถาม 'วันนี้ข้ายังไม่ได้กินอะไรเลย แม่น้ำนี้ไม่มีปลาอยู่เลยสักตัว'

'โอ้' ลิงอุทาน 'ข้าไม่กินปลาเลยไม่รู้เหมือนกัน, แต่ข้ามีผลฟิกเยอะแยะเลยบนต้นไม้ของข้า เจ้าอยากลองสักหน่อยมั๊ยล่ะ'ว่าแล้วเจ้าลิงก็เด็ดผลฟิกโยนลงไปหลายลูก
แน่นอนว่าปกติแล้วจระเข้ไม่กินผลไม้ แต่วันนี้มันกำลังหิวมาก จึงกินผลฟิกจนหมด และรู้สึกติดใจรสชาดหวานอร่อยของผลฟิกขึ้นมาซะแล้ว
'ขอข้ากินอีกสักหน่อยได้มั๊ย' จระเข้ถามอย่างอาย ๆ
'ได้เลย' ลิงตอบและรีบเด็ดผลฟิกโยนไปให้ทันที 'ถ้าอยากกินอีกเมื่อไรก็มาหาได้ทุกเมื่อเลยนะ' ลิงน้อยพูดขึ้นหลังจากจระเข้กินจนอิ่มแล้ว

หลังจากนั้นทั้งคู่ก็ได้กลายเป็นเพื่อนกัน และมักจะมากินผลไม้พร้อมกับเล่าเรื่องราวต่าง ๆ ให้กันฟังเสมอ ๆ

วันหนึ่งจระเข้เล่าให้เกี่ยวกับเมีย และครอบครัว
'ทำไมไม่บอกข้าให้เร็วกว่านี้ว่าเจ้ามีเมียด้วย?' ลิงถาม 'นี่ วันนี้เอาผลฟิกกลับไปฝากเมียของเจ้าด้วยนะ'
จระเข้ขอบคุณลิง และนำผลไม้กลับไป

เมียจระเข้ชอบรสชาดของผลฟิกมาก นางไม่เคยกินอะไรรสชาดหวานอย่างนี้มาก่อนเลย
'ลองคิดดูสิ' นางเอ่ย 'สัตว์ที่กินผลไม้นี้ทุก ๆ วันจะมีเนื้อหวานแค่ไหน เนื้อเจ้าลิงนั่นจะต้องมีรสหวานหวานผลไม้นี่เสียอีก'
นางบอกให้เจ้าจระเข้เชิญลิงมาทานอาหารที่บ้าน 'แล้วเราก็จะกินเจ้าลิงเป็นอาหารซะ' นางพูดอย่างมีความสุข
'ไม่ได้นะ' จระเข้ห้าม 'เขาเป็นเพื่อนแท้เพียงคนเดียวของฉัน'
แต่ไม่ว่ามันจะอธิบายยังไง ก็ไม่สามารถหยุดความตั้งใจของนางจระเข้ได้
'จระเข้น่ะ รู้จักไว้ชีวิตสัตว์ แล้วมากินผลไม้แทนตั้งแต่เมื่อไรกัน?'
เมื่อจระเข้ไม่ยอมพาลิงมาให้กิน ในวันหนึ่งเธอจึงแกล้งป่วยอย่างหนัก
'หัวใจลิงเท่านั้นที่จะรักษาอาการของฉันได้' เธออ้อนวอน
ถ้าเธอรักฉันจริงล่ะก็ ได้โปรดพาลิงตัวนั้นมาหาฉันเถอะ

โธ่ เจ้าจระเข้ผู้น่าสงสาร จะทำยังไงดีหนอ จะเลือกใครระหว่างเพื่อน กับ แฟน

และในที่สุดมันก็ตัดสินใจได้ จึงว่ายน้ำออกไปหาลิง
'โอ้ เจ้าเพื่อนรัก' จระเข้เรียกเจ้าลิงทันทีที่ไปถึง 'เมียข้าอยากจะเชิญเจ้าไปทานอาหารด้วยกันที่บ้านน่ะ เธอประทับใจกับผลไม้ที่เจ้าให้ไปมาก ๆ เลย'
ลิงภูมิใจมาก แต่ก็ตอบไปว่ามันคงไปไม่ได้เพราะว่าว่ายน้ำไม่เป็น
'ไม่ต้องห่วง' จระเข้ตอบ 'ข้าจะให้เจ้าขี่หลังไป'
เป็นอันตกลงตามนั้น

เมื่อว่ายห่างออกไปจากฝั่งแล้ว จระเข้จึงพูดว่า
'เมียของข้าป่วยมาก วิธีเดียวที่จะรักษาได้ก็ต้องกินหัวใจลิง ดังนั้นเพื่อนรัก นี่คงเป็นวันสุดท้ายแล้วที่เราจะได้เป็นเพื่อนกัน'
เจ้าลิงกลัวมาก จะทำยังไงดีให้รอดพ้นไปได้ มันจึงพูดขึ้นว่า 'เพื่อนรัก ข้าเสียใจด้วยที่เมียเจ้าป่วย และข้ายินดีที่จะช่วยรักษาให้หาย, โอ้ แต่ว่าข้อไม่ได้เก็บหัวใจไว้กับตัว เพราะข้ากลัวมันหล่นเวลาข้ากระโดดไปมาบนต้นไม้น่ะ เจ้าพาข้ากลับไปเอาหัวใจก่อนได้มั๊ย

จระเข้เชื่อที่ลิงพูด จึงพาลิงกลับไปที่ต้นไม้ เจ้าลิงกระโดดขึ้นต้นไม้ แล้วหันกลับมาตะโกนว่า
'เจ้าเคยได้ยินว่ามีใครเก็บหัวใจไว้ข้างนอกตัวได้ด้วยเหรอ, เจ้าอาจจะตัวใหญ่ และแข็งแรงกว่าข้า แต่ข้าน่ะฉลาดกว่าเจ้า' เจ้าลิงปีนสูงขึ้นไปอีก 'หัวใจข้าก็อยู่กับตัวข้า ถ้าอยากได้ก็ขึ้นมาเอาเองแล้วกัน'

จระเข้รู้ตัวว่าทำพลาดไปแล้ว มันต้องเสียเพื่อน และต้องอดกินผลไม้ จึงได้แต่ว่ายน้ำกลับไป
ส่วนเจ้าลิงก็มาคิดได้ว่า ลิงกับจระเข้ไม่มีทางจะเป็นเพื่อนกันได้ ดังนั้นจึงไม่เคยเข้าใกล้จระเข้อีกเลย